NA MAŁYM EKRANIE · W PONIEDZIAŁEK DOOKOŁA ŚWIATA

Meiji-jingu w Tokio

Miejsce kultu cesarza, który wprowadził Japonię w nowoczesność oraz uwielbiana przez nowożeńców świątynia ślubów. Enklawa spokoju w niezwykle ruchliwym rejonie Tokio.

Jedną z cech współczesnej kultury japońskiej jest kolektywizm, czyli zorientowanie na grupę, wynikające z konfucjańskiej idei pięciu powinności: syna wobec ojca, poddanego wobec władcy, żony wobec męża, młodszego brata wobec starszego oraz przyjaciół wobec siebie. W społeczeństwie Kraju Kwitnącej Wiśni nie ma silnego zaznaczenia jednostki w stosunku do grupy. W efekcie w tradycyjnych sztukach, takich jak kabuki, nie ma reżysera, w muzyce klasycznej brak jest dyrygenta, spektakle tworzy się poprzez współdziałanie grupy. Teoretycznie w Japonii nie istnieje takie zjawisko jak kult jednostki – brak jest wielkich bohaterów, którym buduje się pomniki. W praktyce zdarzają się jednak wyjątki.

Pewną ciekawostką w japońskiej kulturze jest jej stosunek do kultu przodków. Shinto, jako religia życia, traktuje śmierć jako rzecz nieczystą, co przejawia się chociażby w fakcie, że pogrzeby odbywają się według obrządku buddyjskiego. Z drugiej jednak strony kult przodków, a szczególnie władców, jako istot boskich jest niezwykle silny. Przejawia się on m.in. w czczeniu miejsc spoczynku wybitnych przywódców, choć rozciąga się także poza same grobowce. Meiji-jingu w Tokyo nie zawiera grobu cesarza Meiji ani cesarzowej Shoken (ich ciała spoczywają bowiem w Kioto), wciąż jednak jest jednym z najpopularniejszych shintoistycznych chramów nie tylko w Tokyo, ale także w całej Japonii.

dsc_0021_2223-2

dsc_0022_2224-2

dsc_2363_2124

dsc_2365_2126

dsc_2366_2127

dsc_0025_2227-2

dsc_0015_2217

Kompleks Meiji-jingu położony jest w dzielnicy Shibuya i rozciąga się na przestrzeni 70 ha wiecznie zielonego lasu iglastego. Rośnie w nim ponad 120 tys. drzew sadzonych w czasie budowy chramu, a przywożonych do Tokio z całego kraju. Historia chramu sięga roku 1915, gdy ówczesne władze Japonii podjęły decyzję o jego budowie. Prace, którym przewodził jeden z najwybitniejszych architektów japońskich początku XX wieku Itō Chūta, rozpoczęły się trzy lata później. Budowę Meiji-jingu ukończono w 1921 roku, do użytku chram został jednak oficjalnie oddany pięć lat później. Poświęcono go wówczas pamięci cesarza Meiji, aby uczcić jego rolę w restauracji Meiji w drugiej połowie XIX wieku, oraz jego małżonce. Oboje już wcześniej zostali deifikowani i zasilili panteon shintoistycznych bóstw.

dsc_2381_2142-2

dsc_2385_2145-2

dsc_2387_2147-2

dsc_2388_2148-2

dsc_2393_2153-2

dsc_2394_2154-2

dsc_2395_2155-2

dsc_2397_2157-2

dsc_2402_2160-2

Chram Meiji-jingu został wybudowany w klasycznym stylu shintoistycznym, zwanym nagare-zukuri. Styl ten cechował się przede wszystkim kamiennymi fundamentami i drewnianymi, wspartymi na palach galeriami, które okalały budynek. Do budowy użyto drewna cyprysu, sprowadzanego z Tajwanu, oraz miedzi. Wejście do Meiji-jingu stanowiły trzy gigantyczne torī, także zbudowane całkowicie z drewna. Ich wysokość wynosi 12 m, a słupy mają średnicę 1 m. Pierwotny chram został zniszczony podczas nalotów w czasie II wojny światowej, odbudowano go dopiero w 1958 roku. W parku otaczającym budynki chramu usytuowane są także drewniane konstrukcje, w którym składowane są wino i sake na potrzeby świątyni.

dsc_2411_2169

dsc_2412_2170

dsc_2414_2172

dsc_2415_2173

dsc_2416_2174

dsc_2417_2175

dsc_2421_2178

dsc_2426_2183

dsc_2427_2184

dsc_2428_2185

dsc_2444_2198

dsc_2448_2202

dsc_2449_2203

dsc_0008_2210

dsc_0009_2211

Obecnie Meiji-jingu to nie tylko obiekt kultu dla wyznawców shinto. To także miejsce rodzinnych wieczornych spacerów, schadzek młodych zakochanych oraz miejsce ślubów przeprowadzanych w obrządku shinto. Trudno się temu, zresztą, dziwić. Wejście na teren okalającego chram parku, tuż z niezwykle ruchliwego rejonu Harujuku, przypomina przejście w zupełnie inny wymiar. Cisza i spokój tchnące z kompleksu Meiji-jingu sprzyja nie tylko religijnym uniesieniom.

dsc_2372_2133-2

dsc_2374_2135-2

dsc_2376_2137-2

dsc_2377_2138-2

Do Meiji-jingu najlepiej dojechać pociągiem JR Yamanote Line. Wysiąść należy przy stacji Harujuku, stąd dojść już można piechotą w ciągu kilku minut. Wejście na teren chramu jest bezpłatne. Obecnie w części budynków trwają prace renowacyjne przed zbliżającą się 100. rocznicą wybudowania chramu.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s