W PONIEDZIAŁEK DOOKOŁA ŚWIATA

Rogi panny młodej: ślub w Japonii

W kimonie i zakrywającym rogi czepcu lub białej sukni z welonem. W świątyni sinto, kościele bądź hotelowej kaplicy. Młodzi Japończycy mają całkiem spory wybór odnośnie ceremonii ślubnej, i to niezależnie od wyznawanej religii.

Ślub w dawnej Japonii nie stanowił okazji do hucznej zabawy i wystawnego przyjęcia. Ceremonia miała świecki charakter i odbywała się w domu pana młodego. Przyszła żona nosiła zazwyczaj strój w kolorze białym – barwa ta do dziś pozostaje symbolem żałoby, panna młoda umierała zaś dla swojej dotychczasowej rodziny, stając się częścią rodu swego męża. Kolejne wieki przyniosły liczne zmiany w matrymonialnej tradycji Kraju Kwitnącej Wiśni: podniosły wiek zawierania małżeństw, dały kobietom prawa do występowania o rozwód, samej ceremonii zaślubin nadały zaś nieco bardziej uroczysty charakter.

Obecnie średni wiek zawierania małżeństw przez Japończyków to 28-29 lat w przypadku mężczyzn oraz 26-27 lat w przypadku kobiet. Istnieją dwa rodzaje małżeństw: miai kekkon, czyli związek aranżowany przez rodziców oraz renai kekkon – małżeństwo z miłości. Jak już wspomniałam, japońską kulturę cechuje synkretyzm religijny, w efekcie którego związek małżeński można zawrzeć na kilka sposobów, niezależnie od wyznawanej na co dzień religii. Dla Japończyka nie stanowi problemu przedstawić nowo narodzone dziecko bogom sinto, wziąć ślub w stylu chrześcijańskim, dziadka pochować w obrządku buddyjskim, myśląc o sobie jednocześnie jako o ateiście.

DSC_0436_2847

DSC_0438_2848

Największą popularnością wśród Japończyków cieszy się jednak shinzen kekkon – ślub w obliczu bogów, a więc ceremonia w obrządku sintoistycznym. Jej obecny kształt wywodzi się z końca XIX wieku i jest efektem zmian, jakie w instytucji małżeństwa wprowadzili reformatorzy ery Meiji. Małżeństwo uznano wówczas za związek równoprawnych stron, zakazano poligamii i przyznano kobiecie prawo do wystąpienia o rozwód, choć pod groźbą utraty prawa do dzieci. Nadanie ceremonii zaślubin religijnego charakteru wiązało się również z lansowaniem sinto jako religii państwowej. Jako pierwszy ślub w nowym kształcie ceremonialnym wziął następca tronu, książę Yoshihito, który w 1900 roku poślubił Kujo Sadako, znaną później jako cesarzowa Teimei.

Shinzen kekkon trwa zazwyczaj od 20 do 30 minut, przy czym uczestniczy w nim wyłącznie najbliższa rodzina pary młodej. Ceremonii przewodniczy kannusi – kapłan sintoistyczny. Jeśli odbywa się ona w chramie, kapłan wychodzi na spotkanie orszaku pary młodej już na świątynny dziedziniec, następnie prowadzi wszystkich gości do wnętrza boskiego przybytku, gdzie przeprowadza ceremonię zaślubin. Obecnie młodzi ludzie coraz częściej wybierają na miejsce ceremonii kaplicę w ekskluzywnym hotelu, w którym później odbywa się przyjęcie weselne. Podczas shinzen kekkon para młoda jest oczyszczana przez kapłana, który następnie ogłasza zawarcie małżeństwa bóstwom opiekującym się danym sanktuarium i prosi je o błogosławieństwo. Kolejnym elementem ceremonii jest rytuał sansankudo, podczas którego para młoda musi wypić sake z trzech czarek po trzy razy. W ciągu ostatnich dziesięcioleci do ustalonego porządku shinzen kekkon wkradło się wiele zachodnich naleciałości m.in. wprowadzony po II wojnie światowej zwyczaj wymieniania obrączek, krojenie tortu weselnego przez świeżo poślubionych małżonków, czy suknie w zachodnim stylu wkładane przez panny młode.

DSC_2372_2133-2

DSC_2373_2134-2

DSC_2374_2135-2

DSC_2376_2137-2

DSC_2377_2138-2

Tradycyjnie państwo młodzi ubrani są w kimona, przy czym kobieta wkłada najczęściej strój w kolorze białym lub czerwonym, w tradycji sinto symbolizującymi czystość. Włosy, własne lub perukę, narzeczona układa w wyszukaną fryzurę o nazwie bunkin-shimada, przykrytą tsuno-kakushi (tsuno – rogi). Jest to rodzaj kapelusza, którego celem jest ukrycie rogów, czyli negatywnych emocji, takich jak zazdrość, niechęć, gniew, lub zawiść, które panna młoda może żywić do męża i jego rodziny. Mężczyzna natomiast poślubia ukochaną w stroju składającym się z luźnych spodni typu hakama oraz czymś w rodzaju płaszcza nazywanego haori. Współczesne panny młode wybierają niekiedy kimono wyłącznie na ceremonię zaślubin, po czym przebierają się na przyjęcie weselne – czasem nawet dwukrotnie. Wkładają wówczas inne kimono, zachodnią kreację wieczorową lub białą suknię ślubną, w jakiej przysięgają chrześcijańskie panny młode.

DSC_2406_2164

DSC_2407_2165

DSC_2440_2195

DSC_2438_2193-2

Do rzadkości należą butsuzen kekkon, czyli ślub w obrządku buddyjskim. Religia ta zarezerwowana jest raczej dla sfery śmierci, toteż buddyjska ceremonia ślubna nie cieszy się popularnością – wybiera ją zaledwie kilka procent młodych par. Uroczystość odbywa się w świątyni, prowadzi ją kapłan. Nowożeńcy składają przysięgę małżeńską na duchy przodków, stojąc przed posągiem Buddy. Miałam prawdziwego farta trafiając na tego typu ceremonię w buddyjskiej świątyni w Tokio.

DSC_0128_2320-2

DSC_0129_2321-2

DSC_0132_2324-2

DSC_0134_2326-2

DSC_0146_2330-2

DSC_0151_2335-2

W Japonii ślub można zawrzeć nie tylko przed obliczem bogów, ale i ludzi. Ten rodzaj ceremonii to jinzen kekkon – jest to całkowicie świecka uroczystość, odbywająca się w domu jednego z małżonków lub w restauracji. Panny młode mogą mieć na sobie dowolny strój, zarówno tradycyjne kimono, jak i białą princessę w zachodnim stylu. Coraz więcej młodych Japończyków ulega też światowej modzie na zagraniczne wesele, połączone z podróżą poślubną. Chrześcijanie zawierają natomiast małżeństwo w kościele lub kaplicy. Pan młody występuje wówczas w smokingu, a jego przyszła żona w białej sukni w zachodnim stylu.

DSC_1178_5793

DSC_1176_5791

Co decyduje o wyborze ślubnego obrządku jeśli niekoniecznie względy religijne? Gust państwa młodych – wiele Japonek marzy o założeniu kreacji w stylu europejskiej księżniczki – lub budżet. Najtańsza jest, rzecz jasna, ceremonia świecka, trudno się więc dziwić, że stale zyskuje na popularności. Ślub ślubem, nie należy jednak zapominać o weselu. Zazwyczaj w przyjęciu uczestniczą już nie tylko członkowie najbliższej rodziny małżonków, ale także ich przyjaciele, nauczyciele i szefowie. Goście zobligowani są do podarowania nowożeńcom – shūgi, czyli prezentu w postaci gotówki. W przeciwieństwie do polskich weselników nie opuszczają przyjęcia z pustymi rękami, tuż po zajęciu swojego miejsca przy stole znajdują przy nim bowiem drobny upominek. W ten sposób młoda para dziękuję gościom za dzielenie z nimi tej wyjątkowej chwili.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s