W PONIEDZIAŁEK DOOKOŁA ŚWIATA

Miasto świątyń: Kamakura w Japonii

Świątynia Engakuji to kwintesencja ideologii zen. Elegancka, choć minimalistyczna, tchnąca spokojem i melancholią.

Są miejsca, do których chce się powracać, każdy pobyt pozostawia w sobie bowiem niedosyt. Położone na wyspie Honsiu w prefekturze Kanagawa miasto Kamakura bez wątpienia do nich należy. Otoczone z trzech stron przez zalesione wzgórza, z czwartej natomiast przez wody zatoki Sagami miasto tchnie spokojem, którego nie znalazłam w żadnym innym miejscu na świecie. Kamakura znana jest głównie ze swoich wspaniałych świątyń – do dziś zachowało się ich ponad osiemdziesiąt: 65 buddyjskich i 19 sintoistycznych. Jest to pozostałość po złotej erze Kamakury, gdy miasto pełniło funkcję faktycznej stolicy Japonii. Miano to należało wprawdzie oficjalnie do Kioto, to Kamakura była jednak przez dwa wieki ośrodkiem władzy politycznej. W 1192 roku Minamoto Yoritomo ustanowił tu bowiem stolicę pierwszego siogunatu, pragnąc stworzyć niezależny od dworu cesarskiego rząd i osłabić władzę cesarza. Funkcję stolicy Kamakura pełniła do 1333 roku, gdy członkowie rodu Ashikaga obalili siogunat Minamoto i przenieśli ośrodek władzy do dzielnicy Muromachi w Kioto.

DSC_0330_3417-2

DSC_0331_3418

DSC_0332_3419

DSC_0333_3420

DSC_0334_3421

DSC_0336_3408

Do najważniejszych świątyń zlokalizowanych w Kamakurze należy Engakuji. Jest to przybytek buddyzmu zen, jeden z wiodących w całej wschodniej Japonii. Świątynia zbudowana została na lesistych zboczach Kita-Kamakura (północnej Kamakury) w 1282 roku przez regenta cesarskiego Hojo Tokimune. Już wówczas została poświęcona pamięci ofiar najazdu mongolskiego, który miał miejsce rok przed jej powstaniem. Co istotne, w świątyni tej czci się pamięć zabitych z obu stron konfliktu, także mongolskich najeźdźców. Założycielem Engakuji, z polecenia cesarskiego regenta, był chiński mistrz buddyzmu zen Wuxue Zuyuan, który został również pierwszym opatem świątyni.

DSC_0337_3409

DSC_0338_3410

DSC_0339_3411

DSC_0340_3412

DSC_0341_3413

DSC_0342_3414

DSC_0343_3415

DSC_0344_3416

DSC_0345_3402

DSC_0346_3403

DSC_0355_3395

DSC_0353_3394

Engakuji jest typowym przykładem stylu architektonicznego zenshūyō, nazywanego również stylem chińskim, jako że inspirację czerpał ze wzorów Państwa Środka. Styl ten wprowadzony został w Japonii właśnie w okresie Kamakura. Jego cechami charakterystycznymi jest ascetyczność, lekkość, i osiowy plan zabudowy, co oznacza, że budynki stawiane były wzdłuż osi począwszy od bramy głównej sōmon znajdującej się na południu. Kolejnymi elementami zabudowy były brama oświecenia sanmon, pawilon Buddy butsuden, hala prawa hattō i pawilon gościnny kyakuden. Po wschodniej stronie znajdowały się takie budynki jak łaźnie, kuchnia, hale lokalnych bóstw. Wszystkie zabudowania usadowione były na kamiennych cokołach, mają łukowato wykończone okna, wykonane zostały wyłącznie z naturalnych materiałów, głównie z drewna.

DSC_0358_3397

DSC_0359_3398

DSC_0361_3399

DSC_0362_3400

DSC_0363_3401

DSC_0364_2779

DSC_0365_2780

DSC_0367_2782

DSC_0368_2783

DSC_0370_2785

DSC_0372_2787

DSC_0373_2788

DSC_0374_2789

DSC_0375_2790

W czasach świetności Engakuji było ogromnym kompleksem świątynnym, na który składały się czterdzieści dwa budynki. Do dziś, na skutek pożarów, trzęsień ziemi i wojen, przetrwało ich zaledwie osiemnaście, nawet to wystarczy jednak, by zachwycić się pełnym prostoty pięknem Engakuji i architektury zen. Wejście na teren Engakuji stanowi sanmon – brama główna pochodząca z 1783 roku. Dalej znajduje się butsuden, zbudowany w 1964 roku (poprzedni pawilon został bowiem zniszczony przez trzęsienie ziemi). Wewnątrz znajduje się drewniany posąg Shaka Buddy. Za głównym budynkiem zlokalizowany został shariden – pawilon, w którym przechowywany jest ząb Buddy. Spacerując po Engakuji trudno nie zachwycić się posążkami jizō ukrytymi w trawie lub między skałami. Po prawej stronie głównej bramy znajdują się schody prowadzące do pawilonu herbacianego i dzwonu, którego dźwięk ma prowadzić dusze wciąż przebywające na ziemi. Odlany w 1301 roku dzwon jest wysoki na 2,5 metra.

DSC_0377_2792

DSC_0378_2793

DSC_0379_2794

DSC_0380_2795

DSC_0382_2797

DSC_0383_2798

DSC_0384_2799

DSC_0385_2800

DSC_0388_2803

DSC_0390_2804-2

DSC_0391_2805-2

DSC_0393_2807-2

DSC_0394_2808-2

DSC_0396_2810-2

DSC_0430_2842

DSC_0431_2843-2

DSC_0432_2844-2

Engakuji podobnie jak wiele innych świątyń w Kamakurze to nie tylko cel przybywających do Japonii turystów. Weekendy chętnie spędzają tu także Japończycy, zwłaszcza mieszkańcy Jokohamy i Tokio, których od dawnej stolicy rodu Minamoto dzieli zaledwie kilkadziesiąt minut jazdy pociągiem. Mieszkańcy Kamakury chętnie odwiedzają Engakuji, by przespacerować się po tchnącym spokojem i malowniczym pięknem kompleksie świątynnym lub napić się klasztornej zielonej herbaty. Świątynia jest też popularnym tłem dla ślubnych sesji zdjęciowych.

DSC_0398_2812-2

DSC_0399_2813-2

DSC_0401_2815-2

DSC_0402_2816-2

DSC_0404_2818

DSC_0406_2820

DSC_0407_2821

DSC_0408_2822

DSC_0410_2824

DSC_0411_2825

DSC_0412_2826

DSC_0414_2828

DSC_0418_2831

DSC_0419_2832

DSC_0424_2837

DSC_0425_2838

DSC_0427_2839

DSC_0436_2847

DSC_0438_2848

DSC_0435_2846

DSC_0434_2845-2

Kamakura zachwyca przez cały rok, najpiękniej wygląda jednak wiosną i jesienią. W czasie kwitnienia wiśni świątynie skąpane są w bladym różu, jesienią zaś, w czasie momiji, czyli wybarwiania się liści klonu płoną czerwienią. Widziałam Kamakurę wiosną, marzę o odwiedzeniu jej jesienią. Prawdopodobnie w 2018 roku, dwa razy to bowiem zdecydowanie zbyt mało, by nasycić się jej pięknem. A jak napisałam: do tego miejsca stale chce się wracać.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s